Παυλόπουλος Δημήτριος Γλύπτης " Βιογραφικό "
Paulopoulos Demetrios "Biography"

+302105010859
+306970959979

Email : [email protected]


- Γεννήθηκε στην Πελεκανάδα Μεσσηνίας . Σε νεαρή ηλικία μετανάστεψε στην Αυστραλία όπου όταν, πατέρας ενός παιδιού και εργαζόμενος, φοίτησε σε τεχνολογικό ινστιτούτο και πήρε πτυχίο «fitter and turner». Ασχολήθηκε για πολλά χρόνια με την συντήρηση και τις επισκευές υδραυλικών και μηχανικών μηχανημάτων επεξεργασίας και διαμόρφωσης μετάλλων. Ο νόστος για την πατρίδα όμως υπερίσχυσε. Επαναπατρίστηκε φέρνοντας μαζί του και τις γνώσεις που απέκτησε εκεί. Η αγάπη του για την διατήρηση της παραδοσιακής τέχνης τον οδήγησε σε αυτό που κάνει σήμερα, να αναπαράγει εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν για τις πρώτες ανάγκες των ανθρώπων από τα αρχαία χρόνια έως τα μέσα του περασμένου αιώνα. Εργαλεία που κινούνται με την δύναμη του νερού, ζωοκίνητα και χειροκίνητα. Είναι όλα λειτουργικά και πανομοιότυπα έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί σήμερα να βλέπει πως ήταν και πως λειτουργούσαν. Το 2005, παρουσίασε ένα έργο, έναν παραδοσιακό αργαλειό, σε έκθεση σε αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου της Αθήνας όπου πήρε πρώτο Πανελλαδικό Βραβείο. Το 2006, συμμετείχε σε ομαδική έκθεση καλλιτεχνών στο οικολογικό πάρκο Αντώνης Τρίτσης όπου το περιοδικό ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ, που ασχολείται κυρίως με καλλιτεχνικά θέματα, έκανε θετικά σχόλια, και η τοπική εφημερίδα ΗΧΩ γράφει πώς: «με συγκίνηση μας γύρισε πίσω στο χρόνο». Τον Μάρτιο του 2007, συμμετείχε στην έκθεση Α.Σ.Δ.Α., Αναπτυξιακός Σύνδεσμος Δυτικής Αθήνας, μαζί με 220 άλλους καλλιτέχνες από δέκα όμορους δήμους, εκθέτοντας έντεκα διαφορετικά έργα τα οποία επισκέφτηκαν άνθρωποι από τον πολιτικό βίο ως αυτοί που πρόφτασαν να γνωρίσουν κάποια από αυτά, ή είχαν δικά τους που τα δούλευαν οι ίδιοι. Στο βιβλίο εντυπώσεων κυριαρχούσε πάντα η φράση: « με νοσταλγία γύρισαν πίσω στις μέρες που πέρασαν».
- Είναι μέλος της UNESCO. Ασχολείται με τον εθελοντισμό και είναι μέλος της Ελληνικής Ομάδας Έρευνας και Διάσωσης Εθελοντών Αττικής. Επεξεργάζοντας τις εμπειρίες της ζωής του, έγραψε επίσης ένα βιβλίο κοινωνικού περιεχομένου, και παραθέτει πιο κάτω ένα απόσπασμα. Κατοικεί στην Πετρούπολη Αττικής.


- «Εκεί που ανατέλλει ο ήλιος στον ίδιο τόπο και χρόνο ξεπροβάλλει μια ακτίνα...Ξεχωριστή για κάθε άνθρωπο... ελεύθερο ή σκλάβο. Η δική σου ακτίνα. Μυριάδες ακτίνες για μυριάδες ανθρώπους. Ο ήλιος για την ανθρωπότητα. Ακτίνες που γίνονται ελπίδες για σένα τον ίδιο, τον άλλο άνθρωπο, τον άλλο σου εαυτό. Όλες οι ακτίνες γεννιούνται από το ίδιο φως. Όλες οι ελπίδες γεννιούνται από την ίδια πηγή ζωής... η ελπίδα πως κάποιον θα βρεις να αγαπήσεις σήμερα! Ή κάποιος θα σε αγαπήσει... λένε πως οι πρώτες ακτίνες που ξεπροβάλλουν είναι οι ελπιδοφόρες. Οι άλλες απλώς φέρνουν το φως. Δράξε την ευκαιρία αυτή γρήγορα και στείλε... μια ελπίδα να φέρει την πρώτη ακτίνα στην καρδιά σου... έχε ανοικτή και ελεύθερη την σκέψη σου πως θα φωτίσει την οικοδέσποινα της ψυχής σου. Αυτή τη γλυκιά, ωραία και θεόσταλτη οντότητα που λέγεται... αγάπη. Αν ζει ελεύθερη και ταξιδεύει στα πέρατα του κόσμου αυτές τις μέρες θα είναι κοντά σου. Θα σου φέρει ένα συναίσθημα χαράς... την ανάσταση. Αν ζει σκλάβα και αλυσοδεμένη στα ανήλιαγα μύχια της ψυχής σου αυτό θα το μάθεις στο πρώτο όνειρο, στο πρώτο ξύπνημα, στον πρώτο άνθρωπο που θα συναντήσεις ... την άλλη μέρα το πρωί»


- Τα Έργα
- ΕΛΑΙΟΤΡΙΒΕΙΑ

- Το μάζεμα της ελιάς και η παραγωγή του λαδιού ήταν πολύ κοπιαστική δουλειά που απασχολούσε τους κατοίκους σε πολλές περιοχές της χώρας μας τον χειμωνιάτικο καιρό. Η παραγωγή του λαδιού ήταν μια δουλειά που απαιτούσε ανθρώπινα χέρια, μηχανήματα και ζώα Τα χειροκίνητα και ζωοκίνητα μηχανήματα που λειτούργησαν ως τα μέσα του περασμένου αιώνα, σίγουρα ήταν η εξέλιξη κάποιας προηγούμενης τεχνογνωσίας, για την οποία δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε, πολύ πιθανόν τα πρώτα μηχανήματα να ήταν από ξύλο με κάποια μεταλλικά εξαρτήματα, όμως δεν μπόρεσα να φανταστώ τη μορφή τους.
- Ίσως να έμοιαζαν με αυτά που χρησιμοποιούσαν για το κρασί καθότι η διαδικασία δεν διέφερε κατά πολύ, ας είμαστε όμως καλύτερα επιφυλακτικοί. Εδώ έχουμε ένα συγκρότημα μεταλλικό που λειτούργησε ως τα τέλη του 1950 όταν εμφανίστηκαν μηχανοκίνητες μονάδες με ντίζελ, κυρίως από την Ιταλία, και που αργότερα προστέθηκαν όλο και περισσότερα εγχώρια εξαρτήματα.
- Οι συνέπειες γνωστές: Αύξηση της παραγωγής, μείωση της ποιότητας.
- Η ταχύτητα του διαχωρισμού του λαδιού από το λιόσμο και η αυξημένη θερμοκρασία αλλοιώνει την γεύση και την ποιότητα . Αλλά όλοι γνωρίζουμε το αρχαίο ρητό «ουδέν καλόν αμιγές κακού».


- ΕΛΑΙΟΤΡΙΒΕΙΑ

- Η παραγωγή του λαδιού ήταν μια κοπιαστική δουλειά απαιτούσε ανθρώπινα χέρια και μηχανήματα από τα πανάρχαια χρόνια! Και λειτούργησαν ως τα μέσα του περασμένου αιώνα όταν εμφανίστηκαν μηχανοκίνητες μονάδες και έπαψε οριστικά η λειτουργία τους. Ε εδώ έχουμε ένα συγκρότημα από ορείχαλκο, όμοιο με εκείνα της παλιάς εποχής όπου μπορούμε να δούμε την διαδικασία παραγωγής του λαδιού. Το πιεστήριο και βίτζι ή εργάτης είναι από μασίφ και η βάση από πέτρα.


- ΜΕΤΑΛΛΙΚΟ ΝΕΡΟΠΡΙΟΝΟ

- Το έργο αυτό είναι χειροποίητο κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από μασίφ ορείχαλκο, δύναται να λειτουργήσει όπως το αυθεντικό και είναι πανόμοιο. Η κατασκευή του σε τέτοιο μέγεθος, και προσπαθώντας να ανακαλύψω την ανατομία του, ήταν μια πολύ δύσκολη εργασία.
- Τα στοιχεία που είχα ήταν ελάχιστα και ανακριβή, και όμως χάρη στην υπομονή μου, ύστερα από πολλές προσπάθειες, κατόρθωσα να το αναπαράγω έτσι ώστε η τεχνογνωσία της παλιάς εποχής, να μην σβήσει ποτέ από την ιστορία, διότι αυτό με ενδιαφέρει περισσότερο, και να μπορεί κάθε άνθρωπος σήμερα να βλέπει τι ήταν το νεροπρίονο, και πως λειτουργούσε. Το έργο αυτό φέρει 13 ρουλεμάν από 2 έως 5 χιλιοστά διαμέτρου και σε αρκετά σημεία είναι συγκολλημένο με ασημοκόλληση. Υπόσχεται αιωνία ζωή και λειτουργία χωρίς συντήρηση στους λάτρεις της παραδοσιακής τέχνης.
- Οι διαστάσεις είναι 36 εκατ. μήκος 24 εκατ. ύψους και 14 εκατ. πλάτος.
- Τοποθετημένο σε πλάκα Καρύστου μπορεί να διακοσμεί με αξιοπρέπεια οποιοδήποτε εκθεσιακό χώρο.


- ΝΕΡΟΜΥΛΟΣ ΚΑΙ ΝΕΡΟΤΡΙΒΗ

- Σε κάθε χωριό, σε κάθε οικισμό, και πάντα κοντά σε ποτάμι, σε μια πλαγιά υπήρχαν ένας ή και περισσότεροι νερόμυλοι για το άλεσμα του σιταριού και άλλων δημητριακών καρπών, όπως κριθάρι, σίκαλη και καλαμπόκι. Συνήθως δίπλα στον ίδιο χώρο, υπήρχε και η νεροτριβή, όπου έβαζαν τα υφαντά όπως κλινοσκεπάσματα και στρωσίδια, που ήταν από μαλλί προβάτων ή τραγόμαλλο για να μαλακώσουν. Για 8-10 μέρες στριφογύριζαν μέσα σε μια ξύλινη κυκλική καρούντα. «Με την πτώση του νερού από ύψος γινόταν μαλακά όπως το κουκούλι», έτσι έλεγαν τότε. Κοντά σε κάποιους μύλους υπήρχε και μια βρύση, όπου οι χωρικοί έπαιρναν νερό για το σπίτι. Εκεί έφταναν οι νέοι να ξεδιψάσουν τα άλογα τους και οι κοπελιές με τις στάμνες να πάρουν νερό …και όχι μόνο. Με την εγκατάσταση υδραγωγείων στα χωριά, οι βρύσες πέρασαν στην ιστορία και η εξάπλωση του ηλεκτρισμού αντικατάστησε τον παραδοσιακό τρόπο αλέσματος, ποτέ όμως την ποιότητα του ψωμιού που ήταν ψημένο στο φούρνο με ξύλα.
- Το έργο αυτό είναι κατασκευασμένο από ξύλο οξιάς, ορείχαλκο και πέτρα Καρύστου. Το λυμπί της βρύσης και η προτομή από μάρμαρο, και οι μυλόπετρες από γρανίτη. Τοποθετημένο σε πλάκα από πέτρα Καρύστου, μέσα σε ένα κυκλείδωμα από ξύλο χωρίς πόρτα και ένα στιχάκι για τον αείμνηστο και αξιολάτρευτο μυλωνά:
- «Α, ΠΟΤΕ. . . ΕΦΥΓΕ Ο ΜΥΛΩΝΑΣ, ΣΤΕΡΕΨΕ ΚΑΙ Η ΒΡΥΣΗ,
- ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΕ Η ΧΟΥΡΧΟΥΡΗ, ΡΗΜΑΞΑΝΕ ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ,
- ΚΙ' Η ΓΗ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ Ν’ ΑΝΘΗΣΕΙ,
- ΑΝ ΔΕΝ ΓΥΡΙΣΕΙ Ο ΜΥΛΩΝΑΣ ΤΟΝ ΜΥΛΟ ΝΑ ΚΙΝΗΣΕΙ


- ΝΕΡΟΜΥΛΟΣ ΜΕ ΕΠΙΜΗΚΗ ΦΤΕΡΩΤΗ

- Οι ανάγκες των κατοίκων σε πεδινή περιοχή όπου υπήρχε αφθονία νερού όμως χαμηλό υψόμετρο, θα μπορούσαν να οδηγήσουν τους τεχνικούς της παλιάς εποχής στην κατασκευή ενός τέτοιου είδους νερόμυλο με επιμήκη φτερωτή. Αργή μεν αλλά αρκετά δυνατή να κινεί ταυτόχρονα έναν, δυο και τρεις μύλους την ίδια στιγμή. Θα μπορούσε να ήταν ο μύλος κάποιας αυλής με στρατό και υπηρέτες όπου οι ανάγκες θα ήταν τεράστιες. Και αφού επρόκειτο για πεδινό τόπο, άρα θα ήταν και πολύ εύπορος, έτσι δικαιολογείται η κατασκευή του χτιρίου που θα στέγαζε αυτό το συγκρότημα, να έχει μια αρχιτεκτονική μελέτη εποχής όπου εξέφραζε μεγαλοπρέπεια για το παλάτι ή αρχοντιά για τους πλουσίους της περιοχής. Εδώ έχουμε δυο μύλους μαζί, όπου κινούνται από τον ίδιο άξονα. Η κίνηση από τον άξονα της φτερωτής με έναν ή δυο βραχίονες, μπορεί να μεταφέρεται κυκλικά και παλινδρομικά με την ίδια διαδικασία. Αυτό το ρύθμιζαν οι τεχνικοί επί τόπου ανάλογα: αν επρόκειτο για άλεσμα απαιτούσε κυκλική, αν επρόκειτο για αποφλοίωση καρπών ήταν παλινδρομική. Μπορούσε ακόμη να επιτευχθεί παλινδρομική από την μια άκρη και κυκλική από την άλλη, εφόσον ο άξονας δεν ήταν συνεχόμενος γιατί αυτό ρυθμίζεται από την μεριά της κατανάλωσης της ενέργειας.
- Η διαδικασία άλεσης σιταριού, κριθής, όρυζας και καλαμποκιού ήταν η ίδια, μόνο ρύθμιζαν το διάκενο ανάμεσα στην πάνω και την κάτω πέτρα για την ποιότητα, ψιλό ή χοντρό αλεύρι, και την ποσότητα της τροφοδοσίας. Η τεχνική κατασκευή αυτού του είδους μύλου απαιτούσε υπερυψωμένο δάπεδο έτσι ώστε να μην πλημμυρίζει το μηχανοστάσιο κάτω από το δάπεδο αν τροφοδοτείτο από καταρράκτη, αλλιώς η φτερωτή θα ήταν 30 με 40 εκατοστά βυθισμένη μέσα σε ποτάμι ή σε μυλαύλακο που θα ήταν ένα μέρος εκτροπής του ποταμού.
- Εξοπλισμός ήταν μια ζυγαριά καντάρι, κασόνια ξύλινα για την αποθήκευση των καρπών και κάποιες κλίνες για την διαμονή των εργατών και των συντηρητών, καθώς και οι στάβλοι για τα ζώα.

- ΤΟ ΝΕΡΟΠΡΙΟΝΟ

- Ήταν και αυτό ένα εργαλείο για τις ανάγκες των ανθρώπων ως τα μέσα του περασμένου αιώνα. Χρησιμοποιείτο για το σχίσιμο των κορμών των δένδρων. Επειδή λόγω της κατασκευής του το σχίσιμο γινόταν κάπου 3 μέτρα πάνω από το έδαφος, θα ήταν αδιανόητο να ανεβάζουν τους κορμούς επάνω και να κατεβάζουν σανίδες και καδρόνια Προσαρμοσμένο στην πλαγιά κάποιου λόφου και κινούμενο με την δύναμη του νερού απάλλασσε τα ανθρώπινα χέρια από μια πολύ κουραστική εργασία και η ποιότητα ήταν σταθερά καλύτερη και ποιο αποδοτική.
- Χρησιμοποιήθηκε στην Ευρώπη, Ρωσία, Βαλκάνια και στη χώρα μας όπου κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960 έπαψε οριστικά η λειτουργία του. Τα σύγχρονα μέσα μηχανοκίνητα και αργότερα ηλεκτροκίνητα συνέβαλαν από κοινού να το χαρακτηρίσουν παραδοσιακό, και να πάρει μια θέση στην ιστορία του πολιτισμού μας. Το έργο αυτό είναι πιστό αντίγραφο και είναι κατασκευασμένο από ξύλο οξιάς, φέρει μεταλλικά εξαρτήματα, όπως ορειχάλκινα μανίκια στις αρθρώσεις και συνολικά 7 ρουλεμάν στους άξονες για να λειτουργεί με ακρίβεια λόγω μεγέθους αναπαράσταση της λειτουργίας του.

- Born in Pelekanada of Messinia. At young age he traveled to Australia where he combined work and fatherhood with his studies at a technological institute from which he got his title as a fitter and turner. He dedicated many years to the maintenance and repair of hydraulic and mechanical machinery, and to the treatment and transformation of metals. But homesickness predominated and he returned to his country bringing with him the knowledge acquired abroad. His love for the preservation of traditional art has driven him to what he does nowadays: the representation of tools which were used for the first needs of human beings since the ancient times until the middle of the past century, water-powered, animal-powered and manually operated tools. They all work and are exact replicas of the authentic machines, so that one can see today how they were and how they operated. In 2005, one of his works, a traditional loom, was presented in an exhibit in a Room of the War Museum of Athens where he was granted the First Pan-Hellenic Prize. In 2006 he participated in a collective artist exhibition at the Ecological Park Antonis Tritsis receiving very favorable criticism from the artistic-themed magazine PERIEHOMENA and also from the local newspaper where the comments were: “with deep emotions we were taken back in time”. In March 2007, he participated in the D.A.W.A. Developmental Association of Western Athens exhibition together with 220 other artists from neighbor municipalities presenting eleven different works which were visited and admired by a wide range of people from politicians, to those who had been in time to meet some of these machines or had had the opportunity to use them, or had owned them. In the book of impressions, the same phrase was repeated over and over again: “with nostalgia we were taken back to the days gone by”.
- He is a member of UNESCO, also a volunteer and a member of the Greek Research and Rescue Team of Volunteers of Attica. He has also written a book with social content based on his experiences in life, an extract of which is included below.
- He presently lives in Petroupoli of Attika.

- “There, where the sun rises always, in the same place and time, there, a beam pops up… Different for every man… Free or slave. It’s your beam. Myriads of beams for myriads of men. The sun for mankind. Beams that become hopes for you, the other man, your other self. All the beams are born from the same light. All hopes are born from the same source of life… The hope that you will find someone to love today! Or that someone will love you… It is said that the first beams that pop up are the hopeful ones. The other ones simply bring the light. Grab fast this opportunity and send … a hope to bring the first beam into your heart… Have your thoughts open and free that it will lighten up the hostess of your soul. This sweet, beautiful and God-given entity called love. If it lives free and travels to the ends of the world in these days it will be near you. It will bring upon you a feeling of joy… the resurrection. If it lives slave and chained to the darkest innermost of your soul, you will know it in your first dream, your first awakening, in the first person you will meet… in the morning of the next day.”


- The Works

- OLIVE PRESSES

- The picking of the olives and the production of the oil was a very laborious job which employed the inhabitants in many regions of our country during the winter months. The production of olive oil was a task which required human hands, machinery and the use of animals. The manually operated and animal-powered machines which were in use up to the middle of the past century, were surely the development of some previous know-how about which we know almost nothing, very possibly the first machines were wooden with some metal element, but I couldn’t have imagined their form or appearance. Maybe they were similar to those used in the making of wine, since the process doesn’t differ in much, but better let’s be cautious. Here we have a metal group which was in operation until the end of 1950 when diesel machine-operated units, mainly from Italy, appeared. These machines later incorporated more and more domestic elements. The consequences are known: increase in production, decrease in quality. The speed in the separation of the oil from the pomace and the high temperature alter the taste and the quality. But we all know the ancient maxim “no harm is done without bringing some good”


- OLIVE PRESSES

- The oil production was a very laborious job which required human hands and machinery since the ancient times! These machines were in use until the middle of the past century, when machine-operated units made their appearance and the old machines definitely stopped operating. Well, here we have a brass unit, similar to those of the old times in which we can see the productive process of oil. The press and the pulley are solid and the base is made out of stone.


- METALLIC WATER – SAW

- This is a solid brass, handmade work which functions as and is an exact replica of the authentic machine. Its construction in such a size and trying to discover its anatomy was a very difficult task. I had very little and inexact information, but thanks to my patience and after many attempts, I managed to reproduce it so that the old-time know-how, would never be erased from history, because this is what matters to me, and that every man today could see what the water-saw was and how it functioned. This work has 13 bearings with diameters ranging from 2 to 5 millimeters and in many places it has been silver welded. It promises everlasting life and operation without maintenance to the traditional art lovers. Its measurements are 36 cm length X 24 cm height X 14 cm width. It stands on marble from Karistos and it is capable of decorating with dignity any exhibition.


- WATER MILL AND FULLING MILL

- In every village and settlement and always near the river, in the side there were one or more watermills for the grinding of wheat and other cereals like barley, rye and corn. Usually next to it, in the same space, there was the fulling mill where they put the woven cloths, used as bedspreads and furniture throws, made out of sheep and goat wool, to soften. For 8 to 10 days they turned around in a wooden circular tub. With the fall of the water from a certain height they became soft as a cocoon; they used to say back then. Near some mills there was a tap where the villagers got water for their houses. Young men led their thirsty horses there to let them drink, and the young girls went there to fetch water in their clay pots… and not only. With the construction of aqueducts in the villages, the taps passed into history and the spread of electricity replaced the traditional way of grinding, but never the quality of the bread which was baked in wood fired ovens. This work is built out of European Beech wood, brass and Karistos stone; the tap’s sink and the pediment are made out of marble and the millstones out of granite. This piece stands on a Karistos stone plate, surrounded by wooden bars, without a door, and a short poem dedicated to the remembered and much beloved miller. Ah, when… the miller left, and the tap dried out, the barrel became deserted, the walls were destroyed and - the ground doesn’t want to blossom if the miller won’t return once again to move the mill.


- WATERMILL WITH OBLONG WHEEL WITH FINS

The needs of the inhabitants of flat regions where there was abundance of water but low altitude could have driven the technicians of old times to the manufacture of such a watermill which had an oblong wheel with fins on it. Slow but strong enough to move at the same time one, two or three mills. This must have probably been the mill of a court with an army and servants where the needs must have been enormous. And since this was a flat region, it must have been very fertile and thus the construction of the building which would shelter this group is justified. The architectonic study of the old days expressed the grandeur of the palace and the sovereignty of the rich of the region. Here we have two mills together moving from the same axis. The movement from the axis of the winged wheel with one or two arms could be circular or backward movement by similar process which was controlled at the moment of usage by the technicians depending upon its use; if it was to be used for grinding it required circular movement, if for fruit peeling, it required backward movement. It could even achieve backward movement on one edge and circular on the other edge due to the fact that the axis was not one-piece and that this was controlled from the side of the consumption of the energy. The process of grinding wheat, barley, rice and corn was the same; they only controlled the space between the upper and lower stone for the thickness of the quality, thin or thick flour and the quantity fed. The technique of the construction of this kind of mill required an elevated floor so that the machine room would not be flooded below ground level if it was fed from a waterfall, if not, the wings would be 30 to 40 cm sunken into the river or in a channel which would have been one part of the deviation of the river. The equipment was a scale, wooden boxes for the storage of the fruit and some beds for the stay of the workers and maintenance personnel as well as stables for the animals.


- THE WATER SAW

- This was also a tool for the needs of people until the middle of the past century. It was used for the breaking of the trunk of the trees. Because of the nature of its construction the breaking took place some 3 meters above the ground; it would be unthinkable to raise the trunks of the trees and to lower boards and logs. Fixed to the side of a hill and moved by water power exempted human hands from a very tiresome job and the quality was steadily better and more efficient. It was used in Europe, in Russia, in the Balkans and in our country where towards the end of the 60’s it definitely stopped being used. The modern machine-powered and later electricity-powered machinery contributed in its being defined as traditional, and to its taking a place in the history of our civilization. This work is an exact replica of the original and was made out of European Beech wood, it has metallic parts, such as brass sleeves in its joints and altogether 7 bearings at the axis so that it functions with accuracy due to the scaled reproduction




Πίσω - Back
intenet art galleryπαρουσιαζεί τον Παυλόπουλο Δημήτρη